Trzech narratorów - piasek, woda i siatka budowlana - próbuje nawiązać kontakt i podjąć rozmowę. Ich głosy przecinają się jak szumy, echo urzędowych decyzji, wypowiedzi mieszkańców, kredyty inwestorów i fragmenty zdań z gazet. Ta rozmowa rwie się, zapętla, rozprasza w przestrzeni jak kurz.

Piasek to materiał tymczasowy, który zawsze gdzieś spływa, zsypuje się, zanika. Woda to substancja wiążąca i rozpuszczająca zarazem, obecna w podmokłych terenach Podzamcza, w kanałach i w niepokoju o to, czy to, co odbudowane, może się zapaść. Siatka budowlana to półprzezroczysta membrana, granica między tym, co ukryte, a tym, co wystawione na widok.

Trzy elementy, trzy głosy, trzy sposoby mówienia o miejscu, które wciąż się buduje, przekształca i zmienia. Ich dialog, momentami trudny, urywany, jest próbą uchwycenia tego, jak stare Podzamcze odradza się w nowych formach. Stara się odkrywać to, co przykryte nowym tynkiem, i to, co nadal próbuje wydostać się spod powierzchni ziemi.

Każda budującą się kamienica to kolejne zdanie dopisywane do niekończącej się rozmowy, której sens czasami się wymyka. Instalacja nasłuchuje głosów, wychwytuje napięcia między materią a pamięcią, między budowaniem a zapominaniem.  W tej rozmowie nic nie zostaje ustalone, a słowa rozsypują się jak piasek, rozlewają jak woda, znikają za siatką. 

tekst Mateusz Włodarek